Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Οδυσσέας Ελύτης, Ηρωίδες Ιάμβου ελεύθερων Προσανατολισμών: Η Μαρίνα των βράχων Πορτοκαλένια Τρελή Ροδιά

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού…
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χθες και αύριο
Σήκω μικρή μικρή Πορτοκαλένια!
Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει
Μήτε σε ξέρει ο γελαστός Θεός
Που με το χέρι του στη φλογερή αντηλιά
Γυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό του ανέμους!

(ΣΚΛΗΡΗ ρέμβη ονείρων μες στο γδυτό νερό της Ποίησης των Προσανατολισμών του Ελύτη)
Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ ριγώνοντας μ’ αφρό τη θύμηση:
Δεν είναι να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι
Για ν’ αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Η ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΝΙΑ που μέθυσε ο χυμός του ήλιου
Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί
Έτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα
Έτσι καθώς ασράψανε χελιδονοουρές
Σάστισαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές
Σάστισαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια
Κι όλα μαζί συνάχθηκαν κι όλα μαζί την είδαν
Κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια!

Η ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου
Πέστε μου, είναι η Τρελή Ροδιά που χαιρετάει στα μάκρη
Τινάζοντας ένα μαντίλι φύλλων από δροσερή φωτιά
Μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια
Με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε
Σ’ αμύριστες ακρογιαλιές, πέστε μου είναι η Τρελή Ροδιά
Που τρίζει τ’άρμενα ψηλά στο διάφανον αιθέρα;

(ΓΕΝΙΚΗ διαιρετική ετερόπτωτων λέξεων στο στήθος των βαθιών

ονείρων μας)

Υστερόγραφο ΔΕΚΑΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά που γυμνώνει την επιθυμία ως το κόκαλο:

Θα μπω απ’ την πόρτα που ένα φύλλο σκέτο υπερασπίζεται
Θα μιμηθώ του εφήβου αλόγου τη βραχνάδα
Θα δοκιμάσω τον σπασμό που σ’ ανεβάζει ως τα άστρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου