Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Κική Δημουλά, Ονειροπολήματα λέξεων που δε λένε να φυσήξουν και τη θυσία μας εμφυσούν στην άπνοιά τους

σκοτώσαμε την επιφύλαξη
με την αιχμή του απόλυτου
και τη σιωπή μας
μ’ ένα καΐκι προσωρινότητας φυγαδέψαμε…

(ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ αρτιότητες του μέσα βίου ΕΞΩ)
Σκύβοντας πάνω
απ’ της ψυχής μου τη συσκότιση
στίχους ισχνούς θα επιδείξω
αποκλεισμένους από απρόσμενη κακοκαιρία
που πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλά θα λεν οι στίχοι αυτοί
θα δείτε, θα διαβάσετε.
Ο τελευταίος μόνο στίχος
τίποτε δεν θα λέει.
Κοιτώντας θλιβερά τους προηγούμενους θα κλαίει

(ΓΕΝΙΚΗ διαιρετική ετερόπτωτων λέξεων που φταίνε για πράγματα που αρχίζουν να ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ στο ΛΙΓΟ του ΚΟΣΜΟΥ Κικής Δημουλά)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου